Ενιαίος Φρόντισμα για το Παγκόσμιο

Ο ήλιος καίει στα προάστια του Ανατολικό Σαράγεβο, μιας ησύχου οδού που λειτουργεί ως σταυροδρόμι μεταξύ της Δημοκρατίας της Σερπσκά και της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης. Είναι ένα συμβολικό μέρος για μια συνάντηση για το ποδόσφαιρο, ένα άθλημα που πρόσφατα έφερε πιο κοντά τα σκισμένα πολιτικά όντα της χώρας. Η Βοσνία και Ερζεγοβίνα ετοιμάζεται για τον πρώτο της αγώνα στο Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2026 στις 12 Ιουνίου, μια στιγμή εθνικής υπερηφάνειας που ξεπερνά τα σύνορα.

Ο προορισμός είναι ένα ταπεινό καφέ ξενοδοχείου κοντά σε βενζινάδικο, όπου ο Αμάρ Οσίμ περιμένει πίσω από παράθυρα από το πάτωμα μέχρι την οροφή. Ο Αμάρ είναι γιος του Ίβιτσα Οσίμ, του θρυλικού προπονητή που οδήγησε την εθνική ομάδα στο πρώτο της Παγκόσμιο Κύπελλο το 2014 και αργότερα διαχειρίστηκε σύλλογους στην Ευρώπη και την Ασία. Ο θάνατος του Ίβιτσα το 2016 άφησε ένα κενό στο βοσνιακό ποδόσφαιρο, αλλά το πνεύμα του παραμένει καθοδηγητική δύναμη για τη σημερινή ομάδα.

Το Βάρος των Αναμονών

Για τον Αμάρ, το να βλέπει τη σύγχρονη ομάδα να ετοιμάζεται για το Κατάρ είναι πικρογλυκό. Θυμάται τη μεθοδική προετοιμασία του πατέρα του και τη χαρά που ένιωσε όταν η Βοσνία κλαρίστηκε για τον ντεμπούτο της τουρνουά. "Ο Ίβιτσα ήθελε να δείξει στον κόσμο ότι η Βοσνία μπορεί να ανταγωνιστεί τους καλύτερους", λέει ο Αμάρ. "Σήμερα, οι παίκτες κουβαλάνε το ίδιο όνειρο. Γνωρίζουν την ιστορία και γνωρίζουν τι περιμένεται από αυτούς."

Ο Έντιν Τζέκο, ο καπετάνιος της ομάδας και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα πρόσωπα στο ποδόσφαιρο των Βαλκανίων, μοιράζεται αυτή τη σκέψη. Έχοντας παίξει υπό διάφορους προπονητές, ο Τζέκο συχνά αναφέρει τον Ίβιτσα Οσίμ ως μέντορα που του δίδαξε τη σημασία της ανθεκτικότητας. "Ο Ίβιτσα μας έδειξε ότι το ποδόσφαιρο είναι για την καρδιά", σημειώνει ο Τζέκο. "Όταν πιαστούν στο γήπεδο, παίζουμε για τους οπαδούς, για τη χώρα και για την κληρονομιά που άφησαν αυτοί που ήρθαν πριν από εμάς."

Το Ποδοσφάιρο ως Ενωτική Δύναμη

Σε μια χώρα που ακόμα πλοηγείται στις πολυπλοκότητες της μεταπολεμικής της ταυτότητας, το ποδόσφαιρο λειτουργεί ως σπάνια ενωτική γλώσσα. Ο επερχόμενος αγώνας του Παγκοσμίου προκάλεσε ένα κύμα αισιοδοξίας, με οπαδούς από όλες τις εθνοτικές ομάδες να συγκεντρώνονται για να υποστηρίξουν την εθνική ομάδα. Αυτό το κοινό πάθος προσφέρει μια ματιά για το τι θα μπορούσε να είναι η Βοσνία και Ερζεγοβίνα όταν η πολιτική υποχωρεί μπροστά στον αθλητισμό.

Καθώς η ομάδα ετοιμάζεται για την τουρνουά, η σκιά του Ίβιτσα Οσίμ είναι μεγάλη. Οι τακτικές του καινοτομίες και ο πάθος για το παιχνίδι παραμένουν ένα σχέδιο για επιτυχία. Αν η Βοσνία μπορεί να αναπαραγάγει αυτή την ιστορική κλαρίση, θα το δούμε, αλλά η επιθυμία να τιμηθεί το παρελθόν είναι αισθητή. Για τον Αμάρ Οσίμ και τον Έντιν Τζέκο, ο στόχος είναι σαφής: να παίζουν με το ίδιο θάρρος και αποφασιστικότητα που χαρακτήριζε τους προκατόχους τους.