Ο Μητρόπολης Ζίτσα Ιουστίνος απομακρύνεται από τη θέση του ως καθηγητή τρονού, κατά του θεολόγου Μπλαγόι Παντελίκου. Ο Παντελίκου αξιολογεί ότι η αλλαγή του ηγητή ενός από τους πιο σημαντικούς επαρχείς στη Σερβία είναι πλήρως εμπλακμένη σε αδικήματα.

Ο Παντελίκου αξιολογεί ότι ο δικαστικός διαδικασμός εναντίον του Μητροπολίτου Ιουστίνου ήταν χαρακτηριστικός με σειρά αδικημάτων, συμπεριλαμβανομένης της τελικής συνεδρίας του Συνόδου που έληξε το δικαστικό της απόδοση εναντίον αυτού. Μια έξι-μέλη ομάδα αρχιερών απέρριψε να συμμετάσχουν και να δώσουν νόμιμη πίστωση στην απόφαση, θεωρώντας ότι ήταν εντελώς απαράδεκτη.

Η εκλογή για τον νέο μητρόπολη Ζίτσα εγκρίθηκε με 27 ψήφους, αλλά κάποιοι αρχιεραίοι είχαν δύο ψηφοδότες κάθε ένας. Σύμφωνα με τον Παντελίκου, τουλάχιστον τέσσερις άτομα με διπλή ψηφοδοτική δικαιολογία υποστήριξαν την αλλαγή, η οποία υποδηλώνει ότι 23 επισκόποι υποστήριξαν επίσης την απόφαση.

«Για μεγάλη πλειοψηφία στον Συνόδο, χρειάζονται 21 ψήφοι. Αυτό σημαίνει ότι ο Πατριάρχης Πορφυρίους, μαζί με τον συνεδριακό του μετόχο Αλεξάνδρο Βούτσιτς, ελέγχουν το ψηφοδότικο σύστημα, αλλά χάνουν επηρεασμό. Ο Αρχιεπίσκοπος Νίσα Αρσένιε, ο οποίος είναι ο τρέχων διοικητής της Ζίτσα, είχε δύο ψήφους—τον δικό του και τον Ιουστίνου. Ο Αρσένιε ψήφισε για την αντικατάσταση του Ιουστίν με τον δικό του και τον Ιουστίνου ψήφο,» υπογραμμίζει ο Παντελίκου.

Ο Παντελίκου ονομάζει τον δικαστικό διαδικασμό «θεατρικό». Επίσης αναφέρει ότι οι μέλη του Συνόδου που είχαν δικαίωμα ψήφου δεν έλαβαν έγγραφα, το αίτημα κατά του Ιουστίνου και τα αποδείξεις.

«Όταν έλαβαν την απόφαση, την έλαβαν βασισμένη σε αυτό που ακούσαν,» λέει ο Παντελίκου. «Ο Μητρόπολης Ιουστίνος ήθελε να προσθέσει κάτι όταν διάβασε την απάντησή του, αλλά ο Πατριάρχης Πορφυρίους τον απείλησε και είπε ότι θα το συζητήσουν αργότερα. Όταν ήρθε το καιρό για την πραγματική συζήτηση, ο Πατριάρχης Πορφυρίους αποπέμενε τον Μητρόπολη Ιουστίν από το δωμάτιο. Έτσι, ο Ιουστίν δεν συμμετείχε στη συζήτηση.

Ο Παντελίκου περιγράφει την απόφαση για την αντικατάσταση του Ιουστίν ως σκάνδαλο και ατιμία, συμπεραίνοντας ότι ο πατριάρχης ήταν πιο ενδιαφερόμενος για το να «αποβιώσει» τον Ιουστίν παρά να αποκαλύψει την αλήθεια.