Η άμμος του Ρολάν Γκαρός μπορεί να τον κατέκλεισε στον τρίτο γύρο, αλλά η ψυχή του Νоваκ Τζοκοβίτς παραμένει άθικτη από την ήττα. Ενώ ο πίνακας αποτελεσμάτων αφηγείται μια ιστορία ήττας, ο άνδρας πίσω από τον θρύλο λειτουργεί σε συχνότητα που οι περισσότεροι θνητοί δεν μπορούν να ακούσουν. Μπαίνει στο γήπεδο με πανοπλία που δεν είναι υφασμένη από kevlar ή ανθρακονήματα, αλλά από πίστη και μνήμη. Δύο αλυσίδες. Δύο ταλέσμανα. Ένας πρωταθλητής.

Το Βάρος της Πίστης και της Οικογένειας

Ο Τζοκοβίτς ποτέ δεν τις βγάζει. Ούτε για τον ιδρώτα, ούτε για τον ύπνο, ούτε για τη λάμψη της κάμερας. Η πρώτη είναι ένας απλός σταυρός, μια άμεση σύνδεση με τα πνευματικά του θεμέλια. Στη σιωπή ενός tiebreak, όταν οι πνεύμονες καίγονται και τα πόδια φωνάζουν, στηρίζεται σε αυτή την πίστη. Είναι το άγκυρο που τον κρατάει σταθερός όταν ο καταιγισμός σπάει.

Αλλά η δεύτερη αλυσίδα; Αυτή είναι η καρδιά της αυτοκρατορίας. Είναι ένα μενταγιόν, σχηματισμένο σαν πλανήτη ή ίσως σαν μπάλα тенνίς, κρύβοντας έναν κόσμο μέσα. Όταν ανοίγει, δεν αποκαλύπτει κοσμήματα. Αποκαλύπτει πρόσωπα. Η σύζυγός του Έλενα. Ο γιος του Στέφαν. Η κόρη του Τάρα. Ακόμα και τα κατοικίδια της οικογένειας είναι εκεί, αθανατισμένα σε ασήμι και γυαλί.

«Όταν ταξιδεύω, όταν είμαι μακριά από το σπίτι, μου θυμίζει ότι είναι πάντα μαζί μου», λέει ο Τζοκοβίτς. Πριν από το σερβίς, πριν από το πόντο που αποφασίζει τη μοίρα, ανοίγει το μενταγιόν. Φιλνάει τις φωτογραφίες. Είναι ένα τελετουργικό τόσο παλιό όσο η προσευχή και τόσο νέο όσο η επόμενη κίνηση. «Είναι μια υπενθύμιση ποιος είμαι, από πού έρχομαι και γιατί κάνω όλα αυτά.»

Καύσιμο για τη Μηχανή

Και τι τροφοδοτεί το σώμα που κουβαλάει τέτοιο βάρος; Ο Τζοκοβίτς έχει μιλήσει καθαρά για τη διατροφή του, απορρίπτοντας ετικέτες όπως «vegitarianós» επειδή μισεί την παρερμηνεία. Τρώει φυτική τροφή για ισορροπία, για οικολογία, για τα ζώα. Αλλά στο γήπεδο; Οι απαιτήσεις είναι ακριβείς. Μπανάνες. Ξηροί καρποί. Νερό. Κανένα άλλο πράγμα.

Έχει γελάσει με τη σύγχυση των υπευθύνων που του φέρνουν μήλα ή αχλάδια όταν έχει ζητήσει ρητά ξερό καρπό. «Τι μήλο, άνθρωπε;» γελάει, κουνώντας το κεφάλι του μπροστά στο αστείο. «Μετά φέρνουν μαγνήτες, ξέρεις τι...» Είναι η πειθαρχία ενός άνδρα που ξέρει ότι κάθε γραμμάριο, κάθε θερμίδα, κάθε στιγμή εστίασης είναι όπλο. Οι αλυσίδες οδηγούν το πνεύμα. Η διατροφή τροφοδοτεί τη μηχανή. Μαζί, δημιουργούν το φαινόμενο γνωστό ως Νόλε.