Η άργιλος του Ρολάν Γαρός μετατράπηκε σε πεδίο εξάντλησης. Ο Νόβακ Νόβακ Ντجوκοβιτς, ο αιώνιος τιτάν της σερβικής τένις, βρέθηκε παγιδευμένος σε ασφυκτικό δούελ με τον αναδυόμενο βραζιλιάνικο καταιγίδα, Ζοάο Ζοάο Φονσέκα. Ο νέος Νοτιοαμερικανός έχει ανεβάσει την κατάταξη ATP με σκληρή επιθετικότητα, και σε αυτή τη μέρα, η ενέργειά του αποδείχθηκε υπερβολική για τον βετεράνο πρωταθλητή.

Επική Μάχη Εξάντλησης

Ο Ντجوκοβιτς ξεκίνησε με τη χαρακτηριστική ακρίβεια που ορίζει την πρώιμη καριέρα του. Πήρε τα πρώτα δύο σετ με 6-4, 6-4, σιωπώντας το πλήθος με καθαρές γραμμές και τακτική δεξιοτεχνία. Αλλά το τένις δεν κερδίζεται μόνο στο χαρτί. Ο Φονσέκα, τροφοδοτούμενος από νεότητα και αδρεναλίνη, αρνήθηκε να υποχωρήσει. Ο Βραζιλιάνος αντεπιτέθηκε με φρίκη που σοκάρει το στάδιο, αρπάζοντας τα επόμενα δύο σετ με 6-3, 7-5. Η ορμή άλλαξε βίαια. Το πλήθος το αίσθανε: η ιστορία γράφεται, αλλά όχι με τον τρόπο που κανείς περίμενε.

Το πέμπτο σετ ήρθε κάτω από τον βαρύ παρισινό ήλιο. Ο Ντجوκοβιτς ήταν ορατά εκνευρισμένος. Ο αντίπαλός του βρήκε γωνίες που είχε κλείσει για χρόνια. Στο πρώτο γκέμ της αποφασιστικής σετ, μια θαυμαστή παραβίαση από τον Φονσέκα επέτρεψε στον Ντجوκοβιτς να σηκώσει τα χέρια του σε σπάνια στιγμή ανακούφισης. Ευχαρίστησε τους ουρανούς. Αλλά η ανακούφιση ήταν σύντομη. Το σωματικό βάρος αυξανόταν. Τέσσερις ώρες έντονης κίνησης στην άργιλο είναι μια σκληρή δοκιμασία για οποιοδήποτε σώμα, μην και για ένα που φέρει το βάρος των προσδοκιών.

Η Εξάντληση Κατακλύζει τον Θρύλο

Τότε ήρθε η στιγμή που έψυξε κάθε οπαδό. Ο Ντجوκοβιτς κράτησε τη κοιλιά του. Ο πόνος ήταν πραγματικός. Η ζέστη ήταν καταπιεστική. Μετά από τέσσερις ώρες χωρίς σταματημό, το σώμα του άρχισε να επαναστατεί. Έβαλε στο πλάι, ένα δυσάρεστο σημάδι πλήρους σωματικής εξάντλησης. Μερικές ημέρες νωρίτερα, ο Γιάνικ Σινέρ αντιμετώπισε παρόμοια κούραση, αλλά ο Ντجوκοβιτς συνέχισε, προσπαθώντας να νικήσει τα όρια της ανθρώπινης αντοχής. Δεν κατάφερε.

Ο Σέρβος θρύλος αποσύρθηκε από τα Γαλλικά Ολυμπιακά. Δεν ήταν ήτσα δεξιοτεχνίας, αλλά παράδοση στη βιολογία. Ο Ντجوκοβιτς έφυγε από το γήπεδο με αξιοπρέπεια, αλλά η εικόνα του παλεύοντας με το ίδιο του το σώμα θα παραμείνει. Ο Φονσέκα προχωρά, ένα νέο όνομα χαραγμένο στα χρονικά του τουρνουά. Για τον Ντجوκοβιτς, είναι ένας πονετικός υπενθύμιση ότι ο χρόνος δεν περιμένει κανέναν, ούτε καν τον μεγαλύτερο.