Από τις κερκίδες στον κόκκινο χαλί

Ο βουλγαρικός σκηνοθέτης Ιλιάν Τζεβελέκοφ βίωσε μια καταιγίδα συναισθημάτων στα τέλη Μαΐου, μετακινούμενος αβίαστα μεταξύ του εθνικού ποδοσφαιρικού πάθους και της διεθνούς κινηματογραφικής αναγνώρισης. Στις 20 Μαΐου, έλαβε το βραβείο Χρυσός Αιώνας από το Υπουργείο Πολιτισμού, για να βρεθεί αργότερα την ίδια βραδιά στο Εθνικό Στάδιο και να υποστηρίξει την αγαπημένη του Λοκομοτίβ Πλόβντιφ στον τελικό του Κυπέλλου Βουλγαρίας εναντίον της ΣΣΚΑ Σόφιας.

Η δράση στο γήπεδο ακολούθηθηκε από πτήση προς τη Γαλλική Ριβιέρα. Μέχρι το πρωί, ο Τζεβελέκοφ ήταν ήδη στο Καν, όπου η ταινία του «Το Ονειρεμένο Ταξίδι» κέρδισε το διακεκριμένο Βραβείο της Επιτροπής. Ο σκηνοθέτης περιέγραψε τη σειρά των γεγονότων ως σουρεαλιστική, συγκρίνοντάς την με ένα μοντάζ διαφορετικών πραγματικοτήτων που κάποια στιγμή ευθυγραμμίστηκαν τέλεια. «Έμοιαζε σαν κάποιος να αποφάσισε να συμπιέσει πολλές διαφορετικές ζωές σε δύο ημέρες», اعترف той.

Μια ταινία χωρίς επαγγελματίες ηθοποιούς

Το «Το Ονειρεμένο Ταξίδι» είναι συμπαραγωγή μεταξύ Γερμανίας, Γαλλίας, Βουλγαρίας και Αυστρίας, παραγόμενη από την Μιραμάρ Φιλμ. Γυρισμένο εξ ολοκλήρου στην περιοχή του Σβιλένγκραντ, η ταινία ξεχωρίζει για την ριζοσπαστική της προσέγγιση στο καστ. Κανένας από τους ανθρώπους στην οθόνη δεν είναι επαγγελματίας ηθοποιός. Οι περισσότεροι δεν είχαν ποτέ βρεθεί μπροστά από κάμερα και ανακαλύφθηκαν τυχαία στους δρόμους, σε καταστήματα ή σε τοπικά καφέ.

Αντιπρόσωποι καστ πέρασαν πάνω από ένα χρόνο ταξιδεύοντας στη Σόφια και άλλες περιοχές της Βουλγαρίας, πλησιάζοντας αγνώστους και προσκαλώντας τους σε δοκιμαστικά. Εκατοντάδες άγνωστοι άνθρωποι περπάτησαν από τα γραφεία της Μιραμάρ. Οι κάμερες γύρισαν, οι σκηνές αυτοσχεδιάστηκαν και οι άνθρωποι μίλησαν ανοιχτά για τις ζωές και τους φόβους τους. Αυτή η ωμή, μη επεξεργασμένη προσέγγιση έγινε ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά της ταινίας.

Ο Αζίζ στο κόκκινο χαλί

Η προβολή στο Καν έφερε τα δικά της απροσδόκητα στιγμές. Μέσα στο θρυλικό Grand Théâtre Lumière, το soundtrack περιελάμβανε τραγούδια του βουλγαρικού μουσικού Αζίζ. Αφού ολοκληρώθηκε η ταινία των 165 λεπτών, το κοινό ξέσπασε σε δεκάλεπτη χειροκροτηματική ovation. Βγαίνοντας έξω στο κόκκινο χαλί, η μουσική του Αζίζ χτύπησε ξανά καθώς το πλήρωμα γιόρταζε τον θερμό υποδοχή.

Ο Τζεβελέκοφ περιέγραψε την εμπειρία ως παράλογη και αστεία ταυτόχρονα. Η αντίθεση της βουλγαρικής folk-pop κουλτούρας με την ατμόσφαιρα του υψηλού καλλιτεχνικού Καν δημιούργησε ένα μοναδικό πολιτιστικό θέαμα. Η επιτυχία της ταινίας τονίζει την αυξανόμενη εκτίμηση για την ασυνήθιστη αφήγηση στον ευρωπαϊκό κινηματογράφο. Καθώς ο Τζεβελέκοφ ετοιμάζεται να τελειοποιήσει το ντοκιμαντέρ για τη Λοκομοτίβ Πλόβντιφ μέχρι το τέλος του έτους, οι πρόσφατες επιτυχίες του τονίζουν τη δυναμική τομή του αθλητισμού και των τεχνών στη Βουλγαρία.