Σίλβιος Μαρίτς (51), πρώην προστάτης της Χορβατικής εθνικής ομάδας, είναι ο τρίτος επισκέπτης του ποδκαστ 'As s klupe: Powered by Carlsberg', ο οποίος προσδιορίζεται στην Χορβατική εθνική ποδοσφαιρική ομάδα. Παίξε 19 παιχνίδια και είχε έναν πένα για την εθνική ομάδα, περιλαμβανομένης της Κόσμου του 1998 όπου η Χορβατία κέρδισε μεταλλικό χροιασμό.

- Θα έπρεπε να έχω δώσει πολλά περισσότερα στην ομάδα, αλλά πιάστηκα από τα τραύματα. Ήμουν ένα σοβαρό τραύμα στο γόνατο την πρώτη μέρα στην Πορτογαλία, μετά είχα ένα στο Παναθήναιο. Λυπάμαι που δεν έπαιξα περισσότερα για την ομάδα. Στο καλό, ήμουν εκεί για τον Κόσμο του 1998 - ξεκινά να μιλάει ο Μαρίτς.

Νομίζετε ότι θα ξεμπρεφθείτε το δημοσιευμό σας για την εθνική ομάδα;

- Συνέβη στην Ελλάδα το 1997. Ήταν το τελευταίο προσωπικό παιχνίδι για τον Κόσμο, και μας χρειάζετο να κερδίσει. Η Δανία είχε ήδη θεωρηθεί. Εμείς κέρδισαν, συγχαρητήρια στον Σουκέρ, και μετά χρειαζόμαστε τη Δανία να νικήσει την Ελλάδα. Ο Πέτερ Σμιτς έκανε θαύματα και σταμάτησε τους Έλληνες. Ο Δάβορ Σουκέρ τον κάλεσε και του έστειλε κάποιο κρέας, κάτι τέτοιο. Παίζετε όπως είσαι παντελής, αχ, αχ! Στη συνέχεια προσωπικά παιχνίδια προς την Ουκρανία, ομάδα διοργανωμένη από την Κιέβος Δινάμο...

Τι πρώτα σας προσεγγίζει όταν σκεφτείτε τον Κόσμο;

- Το πρώτο προσόνισμα είναι το Βιτέλ, το τάξι που ήμασταν. Ισολισμένα από όλα... Δεν καταλαβαίναμε τη μεγέθυνση των νίκης και προσδιορισμού που έχουμε πετύχει. Ένας επιλεγμένος τόπος, όπου είχαμε την άνευ περιορισμών ειρήνη. Ως νέοι παίκτες, πρέπει να προσέχουμε πώς αποτελείται, πώς αντιπροσωπεύουμε τη χώρα μας. Τότε είχα καταλαβεί όλο αυτό. Ο Σουκέρ ήταν ένας ιδιαίτερος μετασχηματισμός, ξέρουμε πώς ήταν. Το γνώρισε ότι θα μπορούσε να οδηγήσει: "Όρισε, αν δεν μου δίνεις όλα, δεν μου δίνεις τίποτα". Και όταν οι αντιπάλοι καταλάβουν τι ήταν αυτό...

Πότε αναγνώρισατε όλο το χρονικό περιβάλλον της εθνικής υποστήριξης;

- Είχαμε ανυπομονήτιση μετά την ήττα από την Αργεντινή στην ακτική οδού, νομίζαμε ότι θα αντιμετώπισαμε την Αγγλία. Αλλά η Ρουμανία μας προσαρμόστηκε, νίκησε την Αγγλία και την άνοιξε και την Αργεντινή. Εμείς έπειτα αντιμετώπισαμε τη Ρουμανία... Έχουμε ένα μικρό τύχη. Εκεί έγινε όλο αυτό. Πλήρεις στάδια, περιβάλλον, υποστηρικτές... Ακριβώς εκείνα τα ημέρα ο Σουκέρ και ο Μπόμπαν πήραν τα κασέτα των υποστηριξιών σε όλη τη Χορβατία. Ρίβα, Τζέλατσίκ, Οσιέκ, Ρίικε...

Ο Ρουμανίας έπεσε, μετά και η Γερμανία...

- Με τη Γερμανία είχαμε ιστορία από το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1996, όπου μας παρεμποδίστηκε ο διοργανωτής... Μας έλεγαν ότι δεν ήμασταν ευφορικοί, αλλά ο Σουκέρ είχε τα ίδια ψηλά. Πριν την συνάντηση το συνέλεγαμε και μας είπε: "Με έχασε ο ένας, με έχασε ο άλλος, όλοι λένε ότι θα πάεις να τους χάσεις πέντε". Μετά από τη συνάντηση ήμασταν χαρούμενοι. Και έπαιξε τρία σε υποστήριξη. Ερωτήστε ο Βλαουοβίτς τι το έκανε για να πληξεί στο διάκριση σε αυτή τη συνθήκη και μου είπε: "Αισθάνομαι ότι θα ξεκινήσει τον πόδια του". Μόνο αυτό μπορεί να νίκησε τέτοιες ομάδες, με μηχανισμούς υποστήριξης.

Πώς ήταν να περιληφθεί με τους παλαιούς παίκτες;

- Μου ήταν παρανόητο. Να είμαι στην κάμαρα με τον Προσινέτσκι, να παιξώ μαζί με τον Μπόμπαν. Όταν ο Μπίλιτς και ο Στίμακ οδηγούσαν το πόσο πρέπει να ψάχνεις... Ο Μπίλιτς ήταν ένας καλός χορός, ο Στίμακ ήταν ένας έμπορος. Ο Μπόκσιτς ήταν ένας κινητικός παίκτης, θα ήθελα να ήταν εκεί για τον Κόσμο μετά τα τραύματα. Νομικό ήταν να περιληφθεί ο Σίμιτς, εγώ ή ο άλλος νέος παίκτης να πάει για την μπάλα, να πάει για τον χυμό. Θα πήγαμε στην αστική τροφή εάν ήμασταν υποστηρικτές, αλλά οι παλιοί παίκτες δεν ήταν έτσι.

Έχασες έναν παραθεώρητης στο Δινάμο;

- Καθαρά, είχαμε 5.000 μέλη. Έχασαν εγγράφων με το διάσημο μας, χαρτοφυλάκια... Άλλος καιρός δεν έχασαμε χαρούμενοι. Απέναντι όπως πώλησα την περιφερειακή σουρεία που μου ο Ντέιβιντ Μπέκχαμ με τον οίκο του να μου παρακαλέσει πώς το κάνεις, αχ, αχ!