Το παρασκήνιο πέφτει πάνω σε μια εποχή. Με το τέλος της σεζόν και δύο φρέσκα τρόπαια στο ντουλάπι, ο Μπέπε Μαρότα στέκεται στην άκρη της ιστορίας. Αλλά ο πρόεδρος της Ιντερ Μιλάνο δεν κοιτάζει πίσω με ικανοποίηση μόνο — κοιτάζει μπροστά προς μια τελευταία, καθοριστική κατάκτηση. Το Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτός είναι ο βράχος που μένει να αναβαθμιστεί. Μετά από αυτό; Σφυρίζει το τέλος, και ο Μαρότα αποχωρεί.

Μισός Αιώνας από Τρόπαια

Πενήντα χρόνια. Τόσο καιρό έχει διάρκεια το ταξίδι. Από έναν 19χρονο διοικητικό στην Βαρέζε Καλτσό το καλοκαίρι του 1976, που φούσκωνε μπάλες και γυάλιζε παπούτσια απλώς για να είναι κοντά στον αγωνιστικό χώρο, μέχρι το τιμόνι ενός από τους ευρωπαϊκούς γίγαντες. Το βιογραφικό του Μαρότα είναι μια εντυπωσιακή λίστα από κινήσεις δύναμης: Μόντσα, Κόμο, Ατаланτά, Σαμπντόρια, Γιουβέντους και τώρα Ιντερ. Κανένας άλλος διοικητικός στην ιστορία δεν έχει κερδίσει 11 τίτλους στη Σέριε Α. Ναι, ακόμα και η Γιουβέντους κλίνει τον ώμο σε αυτό το στατιστικό. Έφυγε από το Τορίνο κατά τη διάρκεια της όγδοης συνεχούς τους τίτλου τον Νοέμβριο, αλλά το σύνολο παραμένει ασύγκριτο. Η Ιντερ, υπό τη διεύθυνσή του, τώρα κάθεται μεταξύ των αριстокράτων, ιστορικά ακολουθώντας μόνο τη Γιουβέντους και τη Μίλαν στο συνολικό ασημένιο υλικό.

Το Τελευταίο Όνειρο

Σε μια ειλικρινής συνέντευξη στην Gazzetta dello Sport, ο Μαρότα αφαιρεί την εταιρική λάμψη. Μιλάει για το αγόρι στο Αβινιό, που ζούσε 500 μέτρα από το στάδιο, ονειρεύοντας σε μαύρο και μπλε. Ανακαλεί τα παιχνίδια του σχολείου με μελλοντικά αστέρια όπως ο Ατίλιο Φοντάνα και ο Μπομπό Μαρόνι. Θυμάται το θρίλερ της υπογραφής του Μιχελάντζελο Ράμπουλα, ενός εφήβου που κράτησε καθαρή την εστία απέναντι στην λεγενδαρή άμυνα της Μίλαν με τους Μπαρέζι και Τασότι. Αλλά σήμερα, οι αναμνήσεις τροφοδοτούν τη φωτιά, δεν την σβήνουν. Ο Μαρότα θέλει τον ευρωπαϊκό στέφανο. Θέλει να ολοκληρώσει τη συλλογή. Θέλει να πει ότι ήταν εκεί όταν η Ιντερ κατέκτησε την Ευρώπη. Και τότε, μόνο τότε, θα κρεμάσει το κοστούμι. Η σκηνή είναι έτοιμη. Ο τελευταίος πράκτορας περιμένει.