Οι μαυρόλευκοι γίγαντες αντιμετωπίζουν μια εφιάλτη σενάριο. Η Μπεσίκτ απεγνωσμένα αναζητά έναν κύριο προπονητή, αλλά οι γραμμές παραμένουν σιωπηλές. Ο πρόεδρος Σερντάλ Ατάλι και το διοικητικό συμβούλιο έχουν ρίξει τα πάντα σε αυτό, με τον διευθυντή ποδοσφαίρου Ούντερ Οζέν να σκαρφαλώνει την Ευρώπη σε αναζήτηση ταλέντων. Αλλά η απάντηση; Σιωπή. Απόρριψη. Το αριστοκρατικό σήμα του Καρτάλ, κάποτε μαγνήτης για ελίτ μάνατζερ, έχει γίνει κόκκινη σημαία στην ηπειρωτική αγορά. Γιατί; Τα φαντάσματα της παρελθούσα κακής διαχείρισης κυνηγούν το παρόν.

Κληρονομιά Λάθων

Από την δόξια διπλή νίκη της σεζόν 2020-21, η πολιτική διορισμών ήταν τίποτα λιγότερο από χαοτική. Ο σύλλογος πέρασε από μια περιστρεφόμενη πόρτα αποτυχιών. Πρώτα ήρθε ο αμφιλεγόμενος διορισμός του Ισμαήλ, μια φιγούρα πιο κατάλληλη για το γήπεδο παρά για τον πάγκο. Στη συνέχεια ήρθαν ο Ούντερ Καραβέλι, ο Σερντάλ Τοπράκτεπε και ο Ρίζα Τσαλίμπαγ, κανείς τους δεν μπόρεσε να σταθεροποιήσει το πλοίο. Ακόμα και ο Όλε Γκουνάρ Σολσκιερ, φρέσκος από το άρσην του Σάντος για το πρωτάθλημα Πορτογαλίας, βρήκε την πίεση της Κωνσταντινούπολης υπερβολικά μεγάλη και έφυγε γρήγορα. Το μοτίβο ήταν ξεκάθαρο: φιλοδοξία χωρίς στρατηγική.

Στη συνέχεια ήρθε η εποχή του Σέργκεν Γιαλτσίν, φορτισμένη με ελπίδες αλλά συνθλιμμένη από εσωτερικό πόλεμο. Η απόφαση να φέρει τον Σερκάν Ρετςμπερ άναψε μια πυρίτιδα. Οι εντάσεις εκτινάχθηκαν γύρω από τον Ράφα Σίλβα, χύνοντας το πρόβλημα στην αποδυτήρια. Βετεράνοι όπως ο Νετσίπ Ουσάλ και ο Μέρτ Γκούνοκ περιθωριοποιήθηκαν, οδηγώντας τον Γκούνοκ να αφήσει την εθνική ομάδα και τον Ουσάλ να αποσυρθεί τελείως. Η αποδυτήρια ράγισε. Όταν ακόμη και η Μονακό, ένας σύλλογος που η Μπεσίκτ κυριάρχησε στο Τσάμπιονς Λιγκ μεταξύ 2015 και 2017, κατάφερε να προσελκύσει τον Φιλίπε Λούις υποσχόμενος "μεγαλύτερο σύλλογο", η φήμη έγινε αναμφίβολα κατεστραμμένη.

Η Πενταετής Μαύρη Τρύπα

Τα τελευταία πέντε χρόνια χαραγμένα στην ιστορία του συλλόγου ως η πιο καταστροφική περίοδος στη σύγχρονη μνήμη. Κακές μεταγραφές, κακές επιλογές προπονητών και τοξική χημεία στην ομάδα έχουν διαβρώσει την εμπιστοσύνη. Τώρα, ο Ατάλι και ο Οζέν στέκονται σε ένα απότομο βράχο. Πρέπει να πλοηγηθούν σε μια αγορά που δεν πιστεύει πια στη σταθερότητά τους. Η επόμενη διορισμός δεν είναι απλώς μια απόφαση προσλήψης· είναι μηχανισμός επιβίωσης. Αν αποτύχουν να βρουν έναν ηγέτη που να εμπνέει σεβασμό, ο κύκλος της πτώσης συνεχίζεται. Ο κόσμος παρακολουθεί, αλλά για τώρα, κοιτάζει αλλού.