Η ιταλική ημερήσια εφημερίδα Corriere della Sera παρουσίασε την έναρξη του Giro d'Italia στη Βουλγαρία ως έκθεση της ιστορίας, των τραυματισμών, της πολιτικής και ταυτότητας της χώρας. Η Βουλγαρία, όπως παρουσιάστηκε, συνεχίζει να υπάρχει μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσίας, μεταξύ παρελθόντος και μέλλοντος.

Στην έκθεσή της, η συντάκτρια Μαρία Σερένα Νατάλι παίρνει μια γραφική εικόνα της χώρας που διέρχεται το Giro. "Όταν τα πρόσωπα, αποτραυματισμένα από το προσπάθημα και το άπρακτο κλίμα των Βαλκανίων, παίδαστε κατά μήκος του Μπούλεβαρντ της Σοφίας, προνομιακά διεθεμένου στον 'Λυτρωτή' Αλέξανδρο Β', "γράφει το Corriere della Sera, "θα έχουν σηματοδοτήσει την χιλιετή ιστορία της Βουλγαρίας στο πέρυση παθμό του Giro."

Η κύρια θρέψη όλης της άρθρος είναι η Βουλγαρία ως μέρος όπου διαφορετικά χρόνια και κόσμοι αντιμετωπίζονται όμοτιμα. Η ιταλίδα ομήρων περιγράφει τη χώρα ως διασταύρωση μεταξύ της αρχαίας και της σύγχρονης εποχής. Πίσω από τους δίκτυους, τα αρχαία θρακικά καταστήματα και τα κόκτειλ πίνακα μπροστά στο Μάρμαρο, τα Ορθόδοξα μοναστήρια και η αισθητική που ανακεφαλαιώνεται στις ατμόσφαιρες της ψυχής.

Η πρωτεύουσα αντιπροσωπεύεται ως μια πόλη που "συσσωρεύει αιώνες, στυλ, μνημεία και κυριαρχία," και που "με ευχαρίστηση επιτρέπει, τουλάχιστον για τη διάρκεια της αγώνα, να εξαιρεθεί από την δυσανάλογη οικονομική και πολιτική κρίση." Το άρθρο αναφέρεται άμεσα στο βιβλίο του Γεώργιο Γοσπονίνο "Ασύλος Χρόνου" και στη "νοσοκομειακή εγκυρότητα της επιστημονικής φαντασίας όπου μπορεί να επιλέξει τη δεκαετία του 2+0 καλύτερης προσαρμογής στον εσωτερικό ρυθμό." Σύμφωνα με το Corriere della Sera, η Βουλγαρία είναι τέτοιος τόπος, οπου το παρελθόν δεν απομακρύνεται πλήρως.

Το μπούλεβαρντ "Δικτάτορας Λυτρωτή" που περνά το τελικό τμήμα, προσεγγίζει τους αθλητές στο εικονικό μνημείο της Σοφίας - το Μνημείο Αλέξανδρου Νεβσκί. Προνομιακά διεθεμένο στον Ρωσικό πρίγκηπα, στρατιωτικό ηγέτη και Ορθόδοξο άγιο του 13ου αιώνα, το μνημείο δεν είναι μόνο ένα αρχιτεκτονικό σύμβολο αλλά και ένα πολιτικό σημείο. Στα μάτια του Κρεμλίνου, ο Αλέξανδρος Νεβσκί παραμένει το σύμβολο της Ρωσικής δόξας και της Ορθόδοξης δύναμης. Για πολλούς Βουλγάρους, η Ρωσία συνεχίζει να είναι η "λυτρωτή," αν και σε συμπλεκτική ιστορία και γεωπολιτική αποκρίσεις. Το άρθρο επισημαίνει αυτή την ιδιαίτερη ευγνωμοσύνη προς το Μόσχα, η οποία δεν έχει πλήρως απομακρυνθεί από τη βουλγαρική κοινωνία.

Το άρθρο αναφέρει επίσης την πολιτική συγκρούσεις της σημερινής Βουλγαρίας. Παραθέτει πώς σεπτέμβριο 1989, "χιλιάδες είχαν συλλεγεί στην πλατεία μπροστά του 'Αλέξανδρου Νεβσκί' για να ζητήσουν δημοκρατία, προκριμένως από την πτώση του Μπέρλινγουαλ." Αμέσως μετά, το "άνευ προηγουμένου" συνέβη - η πτώση του Τοντόρ Ζιβκόφ, "του άνδρα που αντιπροσωπεύει τον πιο πιστό Σοβιετικό πλανητή στην Δυτική Σειρά." Το άρθρο αναφέρει τον προσπαθεία του Ζιβκόφ σε χρόνια πριν για να πείσει τον πρώην ηγέτη του Ιταλικού Κομουνιστικού Κόμματος Έντρικο Μπερλίνγκερ να απορρίψει την κριτική για την Σοβιετική ένοπλη επέμβαση στο Πράγκο το 1968. "Μετά τη συνάντηση το 1973, ο Μπερλίνγκερ έχασε τη ζωή του σε ένα ένυπνο προσπάθεια σκοτώσιμο στον δρόμο για το αεροδρόμιο της Σοφίας - ένα περιστατικό που παραμένει ασαφές και πολιτικά σκοτεινό.

Η τρέχουσα πολιτική κρίση στη Βουλγαρία περιγράφεται εκτενώς. Σύμφωνα με την ιταλική ημερήσια, η Βουλγαρία παραμένει "η φτωχότερη χώρα της ΕΕ," "εξαντλημένη από τα ξεκίνημα κυβερνήσεων, παρανομία και νέες πρότυπα για ειδικούς ηγέτες." Το άρθρο αναφέρει και τον Μπογκο Μπορίσοφ, προσωπικά διεθεμένο ως "πρώην αθλητής καρατέ και πρώην σωματοφύλακας του Ζιβκόφ," και τον Ρούμεν Ρανέφ. Ο Ρανέφ, πρώην εκπροσώπηση της Διοργάνωσης του Ουρανού, πρόεδρος και πολιτικός με ανοιχτά πρωσορωσικά θέσεις, έχει δημιούργησε μια νέα ποπουλιστική αριστερή κίνηση που κέρδισε μέγιστη πλειοψηφία σε ρεκόρ χρόνο. Το άρθρο παρατηρεί, "Τα αυξάνοντα ανησυχία στην Ευρώπη είναι ότι η Βουλγαρία θα μπορούσε να γίνει ένας νέος κέντρος Ευροσκεπτισμού και πρωσορωσικής επιρροής, ένα Μονοπάτι Μπαλκανικό Μπορίσοφ-μοντέλο."